Miało być wolniej, ale nic z tego nie wychodzi. Czas pędzi jak szalony. Przed chwilą były święta Bożego Narodzenia a już Wielki Post i za chwilę Wielkanoc. Cały luty mignął jak szalony. Postaram się jednak trochę uporządkować wspomnienia, ponieważ również i w tym miesiącu sporo się działo. Przede wszystkim zebrałam siły, aby wyruszać na spacery. Starałam się codziennie małymi kroczkami poprawiać kondycję, chociaż przy silnych mrozach i totalnych ślizgawicach nie zawsze było to możliwe. Teraz już trochę czuć wiosenny powiew, więc chce się więcej.
kilka fotek podesłała mi Basia Jendrzejewska, za które serdecznie dziękuję.
Teraz w telegraficznym skrócie przypomnę sobie co ciekawego, lutowego, bydgoskiego, z życia kulturalnego udało mi się „zaliczyć”.
W sobotę, już tradycyjnie, kolejna edycja „Prawosławnych blinów w Bydgoszczy”. Co prawda rozbawiło mnie stwierdzenie męża „po co tam idziesz, jak i tak nie możesz tego jeść ze swoją dietą bezglutenową”. Tak to prawda, jednak my wybierałyśmy się nie na ucztę dla ciała, tylko na ucztę dla ducha. Tym spotkaniom zawsze towarzyszą ciekawe koncerty i tak było tym razem. Bardzo mile spędzona sobota, podobnie jak i niedziela, którą spędziłam w domowych pieleszach, ale wysyłając harcerskie wiadomości i dzieląc się radością z okazji Dnia Myśli Braterskiej. W poniedziałek natomiast spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki Mówionej w bibliotece.
18 lutego Środa Popielcowa
Rano oczywiście, posypanie głowy popiołem i zanurzenie się w czas Wielkiego Postu. Po południu w Salonie Literackim ORIONA spotkanie z poetą, jezuitą i działaczem niepodległościowym – Wacławem Oszajcem. Autor ponad dwudziestu książek poetyckich, zbiorów kazań, esejów, juror wielu konkursów poetyckich w tym „Nike”. Bardzo sympatyczny i otwarty człowiek. Zapadła mi w pamięci Jego myśl: „Wierzę, że nasz świat jest czymś autonomicznym i nie wolno nam posługiwać się Panem Bogiem, aby zatykać w rzeczywistości wszystkie te miejsca, których nie rozumiemy, boimy się czy nie dajemy rady im sprostać. Pan Bóg nie jest karetką pogotowia ani protezą dla naszych ułomności”.
Rano dostałam wiadomość z drukarni, że moje, poetyckie rozważania Drogi Krzyżowej są już gotowe i czekają na odbiór. Ciekawa jestem, jak zostaną przyjęte. Dla mnie jest to kolejny krok, który udało mi się zrealizować
14 lutego – rodzinny, wyjazdowy i walentynkowy obiad a wieczorem Filharmonia:
Koncert finałowy piątej już edycji warsztatów O4Y prowadzonych przez Adama Sztabę! To wydarzenie, podczas którego młodzi muzycy, pełni pasji i energii, zaprezentowali efekty swojej wspólnej pracy na scenie. Talent, entuzjazm i kreatywność młodzieży w połączeniu z charyzmą Adama Sztaby sprawiły, że ten wieczór stał się świętem muzyki i młodzieńczej energii. Wspaniałe zakończenie walentynkowego dnia i duma jaką mamy zdolną młodzież.
Brzózki to mała wieś, ale też wspaniali mieszkańcy, którzy swoim zaangażowaniem, pomysłami i wrażliwością tworzą wyjątkowy klimat swojej wsi. To właśnie dzięki ich działaniu, często inspirowanym i wspieranym przez Fundację Twórcze Brzózki, budowana jest tożsamość tego miejsca. Państwo Baszakowie od wielu już lat wspólnie tworzy te środowisko, które się edukuje, rozwija i daje radość – niezależnie od wieku czy doświadczenia. W 2025 roku Brzózki otrzymały wyróżnienie w prestiżowym plebiscycie National Geographic „Cuda Polski 2025”. Było to dla wszystkich ogromnym zaszczytem i dowodem, że małe miejsca potrafią inspirować całą Polskę, że lokalna twórczość, praca mieszkańców, "muralowe szlaki" i energia Van Gogh Festiwalu, którego pierwsza edycja odbyła się właśnie w roku 2025 zostały zauważane i doceniane na poziomie całego kraju. Już czekamy na kolejną edycję tego festiwalu i wyjazd do Brzózek.
Rozmowa, prowadzona przez Annę Kolińską, dotyczyła codzienności leczenia, emocji, trudnych decyzji, relacji z bliskimi oraz tego, jak choroba zmienia perspektywę patrzenia na życie. Było to spotkanie pełne szczerości, empatii i wzruszeń, a także ważnych, często pomijanych tematów związanych ze wsparciem i komunikacją w sytuacjach niezwykle ciężkich.
Uczestnicy mieli również możliwość aktywnego udziału w rozmowie – zadawania pytań i dzielenia się własnymi refleksjami. Na zakończenie Milena Ziemba podarowała kilku wybranym osobom swoje egzemplarze książek z osobistymi dedykacjami. Trafiło na mnie, chociaż raz miałam szczęście!
